Śmierć zawsze wygrał?
Milczenie Boga w tej godzinie zawieszona nad przepaścią. Nakładanie się dwóch Crucis viae. Zagadka śmierci spadła jak jastrząb każe nam zastanawiać się bezapelacyjnie. Naprawdę pokonał śmierć, w nocy z trzęsieniem ziemi, a na końcu, w naszym osobistym życiu? Co to jest Wielkanoc , jeśli nie pamięć o pustym grobie, Boga, który powstał z martwych? W co wierzymy, kim naprawdę jesteśmy?
Wielki Piątek w Abruzji, śmierć przygotował jego stół triumfujący w tym ozdób placu. Dwieście trumny, nie wszystkie ofiary, ale spojrzenie przed unicestwienie zimne geometrię koszary. Dwieście pięć trumien z rzędu, ale także niektóre, białe i małe, powyżej dużej trumny. Absurdalne małe białe trumny w ciemności objęciach. Dzieci, które zmarły przywiązanie do matki, ojcze. I dzieci, którzy pisemne godzinę przed śmiercią na Facebooku: Piję piwo obliczu trzęsienia ziemi i iść spać, jutro.
Że parada w przeddzień Wielkanocy, podczas gdy wokół wśród gruzów, brzoskwiń są w rozkwicie, wydaje się okrutna kpina. Tydzień temu kupiłem te martwe gołębie, a jajka czekoladowe do swoich dzieci. Gdzie on teraz zdawał się mówić, że procesję trumien, Twój wielkanocne? Gdzie jest nadzieja matki jej dzieci przeżyło, którzy wykopali poszukuje brata, który żyje, ale tylko? W rzeczywistości śmierć stworzyła wielką świadczy o jego władzy, w tym stoczni szeroki i goły jak ołtarz - horyzont Snowy Apeninach, beznamiętna.
A on wyraźnie widział, Bertone kardynał, ten ołtarz śmierci, czuł dobrze ciszę, że wszyscy czuli się w tym kwadracie. "Kłaniamy - zadebiutował - przed rozszyfrowania zagadki śmierci". Zanim te dwa sto trumny, i tych małych, białych, pierwsza reakcja człowieka jest milczeć, a łuk - jak przed wrogiem zbyt wielkie. "Wszystko w jednej chwili może przestać, wszystko może się skończyć," powiedział Bertone (a my nadal myśleć o tych 289, które w zeszłym tygodniu kupił jaja dla swoich dzieci).
Cisza przed tymi trumnami (i tej nocy, po ostatnim krachu gruzu) jest cisza - powiedział kardynał - Kalwaria, po ostatnim krzykiem Chrystusa . Mężczyzny cisza i milczenie o Bogu w tej godzinie zawieszony nad przepaścią: on zatem śmierć, wygrał na zawsze? Bronowanie, oszałamiający pokrywać się z Dobrej Drogi piątek Krzyża symetrii Abruzja kobiet pod krzyżem w misteriach i we Włoszech przed telewizorem wczoraj. Jako potężny cios, który wymaga przynajmniej na chwilę się zatrzymać.
Zagadka śmierci spadła jak jastrząb każe nam zastanawiać się bezapelacyjnie. Naprawdę pokonał śmierć, w nocy z trzęsieniem ziemi, a na końcu, w naszym osobistym życiu? Co to jest Wielkanoc, jeśli nie pamięć o pustym grobie, Boga, który powstał z martwych? W co wierzymy, kim naprawdę jesteśmy?
Twarze ludzi na pogrzebie wydaje się odzwierciedlać - w bólu czysty, surowy - często niechęć do reagowania na słowa celebransa. Gdy dzieci zbyt ranny, aby spokojnie wierzyć w zmartwychwstanie, we własnym ciele, że teraz wydaje się tak okrutnie zaprzeczył. I to jest tak głęboko ludzkie. Kto wie, na Kalwarii, twarze tych, którzy patrzyli, którzy wierzyli w króla, i widział biednego, złamane ciało. Kto wie, nieskończoną ciemność, gdy Maria Magdalena była przy grobie, bo jego Pan zmarł.
Ale grób był pusty. Zdumienie, radość niesłychana Magdalena spotyka zmartwychwstałego Chrystusa. Nic mniej, wierzymy, trzeba ojców i matek, którzy stracili dzieci. Jest to albo-albo wyzwaniem w tym placu trumien - jasne, do nas, nie tracimy nic. Wierzymy, że śmierć nie wygrać?
Jest to dla wielu w Abruzji "godzina wielkiej wiary", jak powiedział arcybiskup Molinari, który nazwał po imieniu niektórzy z jego zwolenników zniknął - Fabio, Franca, Alessandra ... W odwołaniu, że nie przyjdzie do głowy Dobry pasterz Ewangelia Jana, który "woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je ... a owce postępują za nim, ponieważ głos jego znają." W odwołaniu do czasu, kiedy papież przypomniał Apokalipsy, "nie będzie więcej śmierci ani żałoby lub płacz i ból, bo pierwsze rzeczy przeminęły". Kiedy te dzieci zostaną utracone - naprawdę - riabbracciati Jest Nadzieja chrześcijańska:. Zdolny w swej pewności, wyzwanie na przyszłość.
Borel teolog
Autor: Marina Corradi
