Mijn sjaal
Bidden op het ritme van het leven
Mijn sjaal
De andere ochtend snuffelen in de lades van mijn dressoir.
Onder de duizenden nutteloze dingen die ik gevonden heb mijn sjaal, slechte vervaagde lompen.
Ik was totaal vergeten en liet te veel alleen.
Ik zou graag meteen het sluiten van de lade en liep ik weg.
In plaats daarvan heb ik van gedachten veranderd.
Mijn sjaal, gestreepte blauw en rood,
heb je gestoord mijn dag;
hebben gehinderd mijn leven;
zes verscheen op de vraag van alles.
Ik sloot een laag pitje van mijn bewustzijn het verleden scout
want ik was te bang voor springen;
omdat ik bang ben om ja te zeggen, ja het vergt een andere manier;
omdat ik bang ben om mijn egoïsme en open handen laten vrijgevigheid.
Mijn sjaal, ben je al de standaard die is geweest voor mijn groei.
Je was mooi en helder, de dag van de belofte en ik droeg met grote trots.
Je was mijn 'bewustzijn' en ik heb geleerd dat het recht van de scouts niet moet worden gezien alleen wanneer je werkt, maar elk moment van het leven.
Je was er, bijna als een 'schort', toen ik aan het doen was dienst aan de gaarkeuken.
Je was er altijd, als 'moedige getuigenis', toen ik de stad gekruist met de bus en de mensen plaagde me.
Je was als een 'ring' met geweven sjaals aan de groep dat het eraan te herinneren Gemeenschap is opgebouwd uit vele broeders.
Vandaag vond ik een oude vriend. Ik heb herinnerde ons verleden.
Onze weg samen was licht.
Je hebt gelijk. Ik wil met u delen om de nek,
om ja te zeggen, is het ja vernieuwde mijn belofte;
om vrijgevigheid te kiezen;
te geven zonder te denken aan mij;
dienen.
Dank u, mijn sjaal, ik heb weer mijn verlangen om betrokken te raken!
Vader van Stephen ' Abbey Sant'Antimo
