Polis - De stad Scout

Zaterdag 5 en zondag 6 april zijn we naar Brunate (CO), een dorp boven het Comomeer. Naar de plaats moesten we de kabelbaan te nemen van Como, die ons direct naar het land te bereiken.

Onze bestemming was een familie thuis , want we besloten dat onze eskader zou hebben geholpen deze kleine gemeenschap in de dagelijkse taken. Aangekomen bij de familie thuis begroette ons Solange, dat is de moeder van twee baby's echt schattig. Net op het toneel, de kinderen, die leven in de gemeenschap verwelkomde ons met enthousiasme en vroeg ons om te spelen met hen. Dit was onze eerste taak, die, hoewel schijnbaar eenvoudige heeft bewezen uitdagend. Binnen de gemeenschap waren er kinderen met verschillende verhalen achter hen, en dus verschillend, maar allemaal gemeen hadden de wens om te lachen en te spelen.

Dus brachten we een middag met hen vol plezier en spelletjes. De kinderen waren gelukkig en altijd glimlachen vooral als we een poppenkast geïmproviseerd voor ze waar ze actief deel aan bij ons. In hun bedrijf hebben we de hele middag tot het diner. Ondanks de vermoeidheid, wij meisjes voelde zich gelukkig en opgewonden dat hij kennis met de nieuwe kinderen gemaakt en te hebben voldaan aan de nieuwe wereld voor ons onbekende, het ouderlijk huis.

'S Avonds luisterden met grote belangstelling het getuigenis van Barbara en Stephen dat de stichters van de gemeenschap. Dit heeft ons geholpen om de reden waarom veel van hun keuzes te begrijpen en om te begrijpen wat er komt kijken om een ​​kind te adopteren. In aanvulling op hun plaats van meningsuiting zullen we vragen over de relatie tussen ouders en kinderen.

De volgende ochtend na het bijwonen van de mis hebben we geholpen Abbott en Heiland, het uitvoeren van de renovatie van de binnenplaats. Tussen ons, er waren leiders van de Milanese ploeg van 11 dolfijnen, die hebben ons eigen idee. Het werk dat we deden was om schoon te maken het gazon en alle stenen om het gras dat knip je te verzamelen. Voor de lunch hebben we besloten om ons voedsel met hen te delen en zo hadden we samen lunchen. In de middag na het werk begon in de ochtend, hebben we afscheid genomen van iedereen.

Wat mij trof was de manier waarop de meeste van de kinderen begroet ons, omdat ze wilden dat we om terug te keren om te spelen met hen en velen van hen, net als wij zijn verhuisd en dat heeft ons begrijpen dat het weinig nodig is om een ​​persoon gelukkig.

Die zondag kwamen we erachter dat het beste geschenk dat je ontvangt door anderen te helpen heeft haar geholpen om te zien van de persoon blij.

Goede Jacht,

Sara Gaiera
Castano 1 - AGESCI