Polis - bandar Pengakap

Berdoa kepada rentak kehidupan

Saya selendang

Pagi bergeser lain di dalam laci meja rias saya.
Antara beribu-ribu perkara yang sia-sia saya telah menemui saya selendang, kain pudar miskin.
Saya telah benar-benar lupa dan dibiarkan terlalu banyak sahaja.
Saya dengan senang hati mahu terus ditutup laci dan saya melarikan diri.
Sebaliknya saya ubah fikiran.

Syal saya, berjalur biru dan merah,
telah anda terganggu hari saya;
telah dihalang hidup saya;
6 muncul semula dengan semua soalan.

Saya menutup penunu belakang kesedaran pengakap yang lalu saya
kerana saya terlalu takut melompat;
kerana saya takut untuk mengatakan ya, ya ia memerlukan cara-cara lain;
kerana saya takut untuk meninggalkan tangan egoisme dan terbuka saya kepada kemurahan hati.

Selendang saya, anda telah piawaian yang telah mendapat petunjuk pertumbuhan saya.
Anda cantik dan cerah, hari janji dan saya memakai dengan begitu bangga sekali.
Anda adalah 'kesedaran' saya dan saya telah diajar bahawa Undang-undang pengakap yang tidak harus dilihat hanya apabila anda bekerja, tetapi setiap saat hidup.
Anda berada di sana, hampir seperti 'apron', apabila saya melakukan perkhidmatan ke dapur sup.
Anda sentiasa ada, seperti 'saksi berani' apabila saya melintasi bandar dengan bas dan rakyat yang mengusik saya.
Anda adalah seperti 'cincin' dengan selendang tenunan untuk mengingatkan kumpulan bahawa itu Komuniti terdiri daripada ramai saudara.

Hari ini saya dapati kawan lama. Saya teringat masa silam kita.
Jalan kami bersama-sama bercahaya.
Anda betul. Saya ingin berkongsi dengan anda di sekeliling leher,
untuk mengatakan ya, ya yang memperbaharui janji saya;
untuk memilih kemurahan hati;
memberi tanpa memikirkan saya;
untuk berkhidmat.

Terima kasih, selendang saya, saya telah memulihkan keinginan saya untuk mendapatkan terlibat!

Bapa Stephen ' Abbey Sant'Antimo